„Również G.A. Hofmann w swoim dziele pt. Die Chemie zum Gebrauch des Haus Land und Stadtwirthes, wydanym w Lipsku w 1757 r. wyraża pogląd, że gleba jest tym żyźniejsza, im więcej zawiera takich soli, jakie się znajdują w stosowanych przez rolników nawozach. Myśl o mineralnym odżywianiu się rośliny była przez niego wyraźnie sformułowana, lecz była ona tylko przewidywaniem tego, co miało się wyjaśnić w 100 lat później.
Wiek XVIII może się poszczycić wielu wspaniałymi odkryciami przyrodniczymi i wartościowymi publikacjami takich badaczy, jak S. Hales (1677—1761), Du Hamel du Monceau (1700—1781), K. Linneusz (1707—1778), J. Ingenhousz (1730—1799), J. Priestley (1733—1804), A.L. Lavoisier (1743—1794), C. Bonnet (1720—1793), J. Senebier (1742—1809), N.T. Saussure (1767—1845), T.O. Bergman (1735—1784), P.S. Laplace (1749—1827), H. Cavendish (1731—1810) i wielu innych. Również na początku XVIII w. żył I. Newton (1642—1727). Pod względem rozwoju myśli naukowej był to niezwykły okres w dziejach ludzkości. Największe odkrycia w zakresie chemii i fizjologii roślin nastąpiły w drugiej połowie tego stulecia.
Joseph Black (1728—1799), lekarz z Edynburga, rozpoczął badania gazów. Stwierdził on, że „magncsia alba" (węglan magnezu) przy ogrzewaniu nabiera właściwości żrących (kaustycznych), wydziela gaz i traci część masy, a łącząc się z tym gazem, który Black nazywał fixed air, traci swe właściwości i odzyskuje pierwotną masę. Analogicznie zachowuje się skała wapienna. Ponieważ wyprażone wapno (CaO) łatna okres doby po parę roślin tojeści pospolitej (Lysimackia vulgaris L.), barwinka pospolitego (Vinca minor L.) lub mięty nadwodnej (Mentha aąuatica L.). Korzenie roślin były zanurzone w niedużej ilości wody. Rośliny ważono przed doświadczeniem i po jego zakończeniu, a następnie je suszono i ponownie ważono. Oznaczając świeżą i suchą masę podobnych roślin, nie użytych do doświadczenia, można było ustalić stosunek ich świeżej masy do suchej, i na tej podstawie ocenić suchą masę roślin używanych do doświadczeń. Wahała się ona w granicach 2—3 g. Po upływie doby sucha masa roślin była dokładnie oznaczana. W powietrzu pozbawionym dwutlenku węgla przyrost suchej masy był nieznaczny (ok. 100 mg) i mieścił się w granicach błędów doświadczenia. Natomiast w powietrzu zawierającym dwudenek węgla sucha masa roślin, w wyniku fotosyntezy, wzrastała“(13)