„Potężny motor szybko wysuwa Bachmatowa znowu na czoło, ale dowódca batalionu będzie się teraz znajdować nie w centrum, lecz na lewym skrzydle, które wykona manewr okrążający. Jednocześnie środek i prawe skrzydło batalionu kontynuować mają atak wprost na cel.
— Batalion! Ognia granatami!
Dowódca raczej wyczuwa, aniżeli widzi i słyszy, że batalion wykonał sprawnie manewr, ale utracił trzy czołgi. Jeden z nich buchnął płomieniem tuż przed maszyną Bachmatowa. Nieprzyjaciel nie zauważył jeszcze czołgu dowódcy. W tej chwili celny granat Pawłowa rozproszył obsługę widocznego jak na dłoni niemieckiego działa przeciwpancernego i w kilka minut później czołg trzeszcząc przeraźliwie i zataczając się zawadził o okop nieprzyjacielski. Wprawne dłonie Biełousowa przyciągnęły prawą dźwignię i ciężka maszyna zniszczyła drugie działo.
Czołg dowódcy pędzi już przez wieś, jest jednak teraz narażony na pociski z kilku stron naraz. Tymczasem już cały batalion wdarł się do Subotki i, ziejąc ogniem, oczyszcza ją z nieprzyjaciela. Walkę toczą oddzielne plutony, a nawet pojedyncze czołgi. Ogień nieprzyjaciela słabnie, do wsi wtaczają się inne oddziały pancerne, wreszcie nadjeżdża sztab brygady.“(14)