„Po wydaniu rozkazów przybocznemu oficerowi król powrócił do Gilberta, który był właśnie zajęty uwalnianiem hrabiny spod działania fluidu magnetycznego i pragnął zastąpić uśpienie somnambuliczne zwykłym spokojnym snem.
Po chwili hrabina oddychała już równo i spokojnie niczym śpiące dziecko. Wtedy Gilbert jednym ruchem ręki otworzył Jj oczy i wyprowadził ze stanu sztucznego snu.
Dopiero wtedy w całej swej okazałości wystąpiła uroda hrabiny, wyzbyta ze wszystkiego, co ziemskie. Krew, która Da płynęła na krótko do jej policzków i zaczerwieniła je, teraz odpłynęła z powrotem do serca, które odzyskało swe miarowe i no. Twarz powlokła bladość, przypominająca ową piękną, matową cerę kobiet na Wschodzie, oczy, nieco bardziej niż zazwyczaj rozszerzone, były skierowane ku górze, nos o rozchylonych nozdrzach zdawał się oddychać najczystszym powietrzem, wreszcie z lekka rozchylone usta, które nic nie utraciły ze swego karminu, pozwalały ujrzeć rząd pięknie połyskujących perełek zębów.
Nieznacznie przechylona głowa pełna była niewypowiedzianego, niemal anielskiego czaru. Odnosiło się wrażenie, że to znieruchomiałe spojrzenie, wylatujące gdzieś w zaświaty, sięgało stóp tronu Boga w niebiosach.“(7)