„Jakże się to stać mogło, przy jego głowie Czy nie krył się w tym jakiś czynnik psychiczny, co go rozbroił i przeto zmniejszył odporność organizmu na wódkę Otóż to, że było to zgoła możliwe, nie wykluczone.
Owym rozbrajającym czynnikiem mogło być coś, do czego się nie chciał przyznać, a co narastało w nim i dojrzewało w stosunku do panny Barbry. Nawiasem powiedziawszy, już wiedział, że się nazywa Dzwonigaj, lecz nie miał pewności — bo z nią nigdy nic nie wydawało się pewne — czy to nazwisko było prawdziwe, czy też zmyślone, sceniczne. O tym że mogła być mężatką, jak to mecenas Grossenberg miał prawo wywnioskować, o tym rzekomym fakcie mu się naturalnie nawet nie śniło. Jak było naprawdę, wiedziało chyba tylko warszawskie biuro adresowe lub akta metryk ślubnych przy jakimś kościele.
Lowelas wbrew sobie! tak mówili o nim krakowscy złośliwcy, gdy oknami i drzwiami pociągów, którymi podróżował ku kresom wyimaginowanych dreszczy, pchały się zaborcze panny i mężatki, by za wszelką cenę zasłonić mu kuszącym dezabilem widoki, migocące za wagonem. Nie masz pan oczu, gdzie należy — zdawałoby się mówiły. — Czy nie widzisz, że to ja jestem najlepszym widokiem
Ale grubo się myliły, bo żadna z nich nie mogła mu dać tej dziwnej rzeczy, której szukał — mianowicie strachu.“(3)