„— Nie.
— Nie będziesz przymrużał swoich małych oczu
— Powiadam ci, że pojadę tak, jak stoję, jakbym udawał się do teatru albo na przechadzkę. Wszystko mi jedno, jakim się wydam...
Przynajmniej powinieneś się ogolić, masz brodę na pół łokcia.
— Powtarzam, że pojadę tak, jak stoję!
Teresa zaczęła się głośno śmiać, a Rousseau wyszedł do drugiego pokoju.
Ale Teresa nie miała zamiaru dać mu spokoju. Znała wiele sposobów, aby mu dokuczyć.
Wydobyła z szafy świąteczne ubranie, czystą bieliznę i trzewiki posmarowane jajkiem. Rozłożyła to wszystko na łóżku i krzesłach.
Jednakże Rousseau nie wrócił do swojego pokoju, więc Teresa poszła do niego.
— Już czas się ubierać — powiedziała. — Nie zdążysz do Wersalu na wyznaczoną godzinę.
— Powiedziałem ci już, że nie będę się przebierał.
— Przestań dziwaczyć — perswadowała żona — i nie rób głupstwa. Ubranie twoje przygotowane, brzytwa naostrzona, wszystko gotowe. Trzeba tylko posłać po golibrodę.
— Dziękuję, moja droga. Wyczyszczę tylko ubranie i włożę trzewiki, ponieważ w pantoflach wyjść nie wypada.
— Czyżby on przypadkiem miał silną wolę — spytała się w duchu Teresa.
Zaczęła go znowu namawiać, próbując pochlebstwa, kokieterii i złośliwego szyderstwa. Ale Rousseau znał ją, przewidywał podstęp i nie miał zamiaru ustąpić. Nie spojrzał nawet na ubranie.“(9)