„— Czy pan nie sądzi, że to mogłoby sprawić nieco śmieszne wrażenie, gdyby moi rodzice otrzymali najpierw pański list pełen oburzenia, a wkrótce potem moje zaprosiny, aby nas na mój koszt odwiedzili
—Jak to, chcesz do nich napisać
— Dziwi to pana Naturalnie, że chcę. Lecz musi pan przyznać, że obecnie nie jest po temu właściwa pora. Ojciec przeprowadza się właśnie na plebanię w Nuenen, moja żona zaś jest jeszcze tak słaba, że każde podniecenie, każdy wysiłek byłby dla niej zabójczy.
— W takim razie nie napiszę, rzecz prosta. Drogi chłopcze, jesteś nierozsądny. Pędzisz ku własnej zgubie. Chciałbym cię przed tym uchować.
— Nie wątpię w pańskie dobre chęci, Mijnheer Tersteeg, dlatego nie czuję żalu z powodu pańskich słów. Bądź co bądź nasza rozmowa jest dla mnie jednak bardzo przykra.
Tersteeg opuścił dom Vincenta z miną człowieka, który nic nie rozumie. Pierwszy cios spotkał go ze strony Weissenbrucha. W pewne popołudnie wpadł on nonszalancko do Vinccnta, aby zobaczyć, czy jeszcze żyje.
— Halo! — zawołał. — Widzę, że dajesz sobie jakoś radę bez moich dwudziestu pięciu franków. No, chyba rad jesteś, że ci wówczas nie ustąpiłem.
— Obstaję przy tym, co ci powiedziałem przy naszym pierwszym spotkaniu u Mauvea. Idź do diabła!“(5)